ਅਧਿਆਪਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ‘ਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਘਮਸਾਣ; ਆਗੂ ਨੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ- ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਈ!
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 13 ਫਰਵਰੀ 2026
ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਚਰਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਲੜਾਈ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਸਟਮ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਕਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਉੱਘੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗੂ ਅਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸੇ ਰਹੇ ਦਲਜੀਤ ਲਾਹੌਰੀਆ ਨੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਕਾਰਜਪ੍ਰਣਾਲੀ ‘ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਅਤੇ ਸਿੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਦਲਜੀਤ ਲਾਹੌਰੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ, “ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਦੇਖੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲਵਾਉਣ, ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ-ਨੱਠ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਬੇਹੱਦ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਜਥੇਬੰਦੀ ਲਈ ਮੈਂ ਸਿਰ-ਧੜ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾਈ, ਉਸੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕਦਰ ਨੂੰ ਜ਼ੀਰੋ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”
ਲਾਹੌਰੀਆ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ‘ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਾਹੇ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧਕੇਲਣ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕਰਕੇ ‘ਵਰਤੋ ਅਤੇ ਸੁੱਟੋ’ (Use and Throw) ਦੀ ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਪੀੜ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਆਗੂ ਜਾਂ ਕਾਮੇ ‘ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਖ਼ੂਨ-ਪਸੀਨਾ ਵਹਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇੱਕ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਬੇਗਾਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।”
ਦਲਜੀਤ ਲਾਹੌਰੀਆ ਦਾ ਇਹ ਬਿਆਨ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਆਗੂਆਂ ਦਾ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਇਨਸਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਵੈਸੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਗੂ ਦਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਉਸ ਵਰਕਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਸਥਾ ਲਈ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਬਹਾਲ ਰੱਖਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ (ਵਰਕਰ) ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਲੱਗੇ।
